Aslında biliyorum içten içe, kim bilemez ki zaten... Bir tek mısralarım ve yanılsamalarım, Kopamıyorlar senden... Sanki hep ruhumda, omuzumda, nefesimdesin. Konuşuyorum oysa bolca, yokmuşsun varsayıyorum. Nefes alıyorum diyorum kendi kendime, yaşıyorum. Kimi zaman vazgeçiyorum kimi zaman öykünüyorum... Sanırım artık kelime de seçemiyorum. Hiç bu kadar yetersiz gelmemişti dil'im, ellerim... Her mürekkebim açılırdı bir sarmala, Her hikayem birden fazla çiftte yaşardı... Şimdi

İşte öylece duruyorum. İçimde ne olduğunu bilmeden. İçinde ne olduğunu bilmeden. Unutulmuş, birikmiş ve hatta yalanlanmış bir çuval, bir...

En çok yanlış anlaşılmak korkuturdu beni, oysa ne çok yanlış anlaşırım, anlaşılırım. Aramıza dağlar girer sonra bir sayfa bile düz...