Ellerim kanlar içinde bakıyorum... Kırmızılarıma, benden çıkan aydınlığıma... Gerçekte ki ayna'm, benim bir tanecik çocuğum. Titriyerek uzaklaşıyor... İçimde yaşayan bu ince çığlık, etrafımı boğarken, boğazlarından dünyaya çıkıyor... Orada değilim, sadece izliyorum... Siyahlarım karışıyor binbir renk arasına, ölüyorum... Tıpkı anılarımı terk edercesine uzaklaşıyorum. Damlalar eşlik ederken adımlarıma, nefesimi veriyorum... İşte orada duruyorsun, tam karşımda ama, bu sefer ben

Karşımda dikilmiş duruyorsun öylesine emin ve habersiz. Tanıdık sızı ruhunda, ruhumda atarken, bilemiyorum, şüpheye düşüyorum. Kulağımda fısıldaşan insanların bahsettiği aşk karşılıktan ibaret fakat öylece duruyorsun karşımda, ellerin göğsümün sadece ilerisinde, donuyorsun... Bana ihtiyacım olan aşkı ver sevgili... Neden varım bilmiyorum , sadece ilerleyemiyorum. Arkama baktığımda, gördüğüm basamaklar ayak izlerimden parçalanıyor... Görünmüyorum... Gözlerinde bulunuyorum, bun

Aslında biliyorum içten içe, kim bilemez ki zaten... Bir tek mısralarım ve yanılsamalarım, Kopamıyorlar senden... Sanki hep ruhumda, omuzumda, nefesimdesin. Konuşuyorum oysa bolca, yokmuşsun varsayıyorum. Nefes alıyorum diyorum kendi kendime, yaşıyorum. Kimi zaman vazgeçiyorum kimi zaman öykünüyorum... Sanırım artık kelime de seçemiyorum. Hiç bu kadar yetersiz gelmemişti dil'im, ellerim... Her mürekkebim açılırdı bir sarmala, Her hikayem birden fazla çiftte yaşardı... Şimdi