Damladan bir dünya

Bugün avucuma bir kaç taş, yarın dibine yankısı gelen bir kaç damla düştü...

Gördüm, benden sandın, "ben" bildin hepsini...

Oysa ben oradan geride arkandayım, arkamdayım, karanlığımdayım. Tıpkı o gün satırlarımda kaldığı gibi,

"Ben bugünde değilim, şuanda değilim yarındayım, dündeyim, düşlerdeyim... Fakat kendimde de değilim daha çok sende, senden içerdeyim...".

Kopardım takvimimin yapraklarından adımlarımı ve böylece görünmez bıraktım hepsini, olduğunu sandığında yabancı kalmak için sadece o'nda kaldım...

Fakat şimdi çıkamıyorum, kendi taşlarımın çatlaklarından kanıyor, iniyorum... Görüyorum, camdan bir rüya gibi, ulaşmaya çalıştıkça kesiyor, kayboluyor ve gerçek bir hayal gibi, süzülüyor benden geriye, kaçtığım adalarına, kıyılarına... O özlediğim şekerrenk aşktan bir parça, hiç bana gelmemiş, derinimden sana kalmış olan. Avucumda, tırnağımda, nefesimde kalıp bana yaşanamayan...  Gözlerimden akan dalganın derinliğinden uzak, karanlığımın sahip çıkamayacağı kadar ışık içinde...

Şimdi senden istesem, avuçlarıma soğuk aşkımı vermeni, çocukluğumun umutlarından bugüne dönmeni... Benden bencil olur mu hayat? Yoksa tanır mısın kendini kalemin yüreğinde bıraktığı sesten? Duyar mısın sesimi?

Sana bir ben vereceğim, bende kalabileceğin. Bugün, bu camı kırmak istediğimde, şemsiyeni vereceğim. Orada olacaksın, diliyorum. Çünkü "aşk" hisseder. Peki öylece kaybolursan şemsiyenle? Kim kabullenecek? Nasıl göreceğim, bileceğim kalacağını..?

Gerçeğe adım atacağını bilmek isterdim, ellerimde görmek isterdim ellerinin gerçekte kalan kısmını... Kalbimden çıkıp, olduğundan bedenden gözlerime kapanınca kalacak mısın? O bedeni bulacak mısın?