top of page

Damladan bir dünya

7 Eki
1 dakikada okunur

Bugün avucuma bir kaç taş, yarın dibine yankısı gelen bir kaç damla düştü...

Gördüm, benden sandın, "ben" bildin hepsini...

Oysa ben oradan geride arkandayım, arkamdayım, karanlığımdayım. Tıpkı o gün satırlarımda kaldığı gibi,

"Ben bugünde değilim, şuanda değilim yarındayım, dündeyim, düşlerdeyim... Fakat kendimde de değilim daha çok sende, senden içerdeyim...".

Kopardım takvimimin yapraklarından adımlarımı ve böylece görünmez bıraktım hepsini, olduğunu sandığında yabancı kalmak için sadece o'nda kaldım...

Fakat şimdi çıkamıyorum, kendi taşlarımın çatlaklarından kanıyor, iniyorum... Görüyorum, camdan bir rüya gibi, ulaşmaya çalıştıkça kesiyor, kayboluyor ve gerçek bir hayal gibi, süzülüyor benden geriye, kaçtığım adalarına, kıyılarına... O özlediğim şekerrenk aşktan bir parça, hiç bana gelmemiş, derinimden sana kalmış olan. Avucumda, tırnağımda, nefesimde kalıp bana yaşanamayan...  Gözlerimden akan dalganın derinliğinden uzak, karanlığımın sahip çıkamayacağı kadar ışık içinde...

Şimdi senden istesem, avuçlarıma soğuk aşkımı vermeni, çocukluğumun umutlarından bugüne dönmeni... Benden bencil olur mu hayat? Yoksa tanır mısın kendini kalemin yüreğinde bıraktığı sesten? Duyar mısın sesimi?

Sana bir ben vereceğim, bende kalabileceğin. Bugün, bu camı kırmak istediğimde, şemsiyeni vereceğim. Orada olacaksın, diliyorum. Çünkü "aşk" hisseder. Peki öylece kaybolursan şemsiyenle? Kim kabullenecek? Nasıl göreceğim, bileceğim kalacağını..?

Gerçeğe adım atacağını bilmek isterdim, ellerimde görmek isterdim ellerinin gerçekte kalan kısmını... Kalbimden çıkıp, olduğundan bedenden gözlerime kapanınca kalacak mısın? O bedeni bulacak mısın?


 
 
 

Son Yazılar

Hepsini Gör
Dönüyorum, başladığım gibi, başladığım için...

Hakkımda tuhaf varsayımlar dolanıyorlar, tıpkı birer sarmaşık gibi bulanıyorlar. Bedenimde hissetttiğim her biri, fark etmeden döktüğüm duvarlara dönüşüyorlar. Ellerimden akan karanlığım kırmızıya dön

 
 
 
Tercihimden Bir Patika"

Kafamı yasladığım yerlere gidiyorum şimdi, kafamı yasladığım yerlerden gidiyorum. Her yer omuz olabilir mi inan ki hiç bilmiyorum. Geçmiş bir kaç sayfa bu kadar tik taktan sıyrılıp yeni bir yerde yeni

 
 
 
Yanında, uzakta ve dününde kalmış bir acı...

Sonra tanıdık bir sızı duydum derinden, yeniden… Oysa ne ben aynı yerdeyim ne de saatler… Adım attığım dünya döküleli çok oldu… Peki, şimdi neden tekrar sıkışıyorum o süslü kafese? Neden başa dönüyor

 
 
 

Yorumlar


bottom of page