“İşte yazıyorum benzer benzetmelerin gölgesinde, güveninde… Bu nasıl bir avuntu? Bu nasıl bir ışık? Kayıp gidiyorlar gözlerimin önünden… Haklı çıkıyorum. Bir avuç gölün ortasında uzanıyorum. Tanır mısın, Görür müsün yeniden? Kavuşamadan kaybettiğim tüm her şey, bana gelir mi? Diliyorum… “ Çaresizce, hiç sahip olmamış gibi koşuyorum. Hissettiklerim tüm vücudumu tırmanırken ıslatıyor üstlerini gözlerim. Yetişmek istiyorum. Takılan boncuklarım dökülüyorlar birer müzik kutusuymuş

"Bütün dünyayı önünüze sermek isterdim ama ne yazık ki sadece kendiminkini verebileceğim" Sözler kelimelerinden dökülüyor yeni bir dil gibi bana kendini öğretiyor. Çevremdeler, heryerdeler buğultulu renkler, ışıklı sesler... Gözlerinden, bakışlarına yaşayan duygular ruhuma işliyor... Tüm yetilerim adeta uğruna can atıyor, nefes veriyorsun, bahşediyorsun... Ödülmüşçesine titretiyorsun tüm bedenimi ve zihnimi. Yaptıklarını taşıyorsun çehrende, bir rüya gibi... Her adımımda, kay

İşte öyle bakıyorsun karşımda, hiçbir şeyi anlamadan. Aklımın köşesinde, avuçlarının ortasında… Biliyorum labirentinde geziyor, dolanıyorsun. Benimle oynuyorsun… Görüyorum zihninizden geçen renkleri, gözlerinizden içime akıyorlar fakat karşı koyamıyorum. Beni bir piyano gibi çalıyorsun. Tüm yetkinliklerimi eline veriyorum. Farkında değilsin avuçlarındayım, tıpkı eski bir masalın sahibesi gibi… Bu hikâye diğerlerine çok benziyor, lakin ruhunla eşsiz geliyor. Her gidişinde, ken