Hakkımda tuhaf varsayımlar dolanıyorlar, tıpkı birer sarmaşık gibi bulanıyorlar. Bedenimde hissetttiğim her biri, fark etmeden döktüğüm duvarlara dönüşüyorlar. Ellerimden akan karanlığım kırmızıya dönerken fısıldıyorlar ne kadar iyi olduğunu, Bunu tekrar düşünmek istiyorum… İyi olmak için kaybolduğum ışığınızda küçük köşemi arıyorum. Karanlığımı hissetmek için hepsini feda ederdim, neresinde iyiyiz? Derinimde, nefesimde, nefsimde acımı hissetmek istiyorum, tıpkı mutluluğum gi

Kafamı yasladığım yerlere gidiyorum şimdi, kafamı yasladığım yerlerden gidiyorum. Her yer omuz olabilir mi inan ki hiç bilmiyorum. Geçmiş bir kaç sayfa bu kadar tik taktan sıyrılıp yeni bir yerde yeniden yeşerir mi, büyür bir kitap olur mu kucağımda, bilmiyorum. Sık sık gittiğim yolu dahi sorgulamıyorum diyorum kendi kendime, yolu özel yapan gittiğin, geldiğin yer midir yoksa arada ilerlediğin zaman mı diye sormuyorum mesela ya da hiç bahsetmiyorum, yolculuk hep gidilen midi

Sonra tanıdık bir sızı duydum derinden, yeniden… Oysa ne ben aynı yerdeyim ne de saatler… Adım attığım dünya döküleli çok oldu… Peki, şimdi neden tekrar sıkışıyorum o süslü kafese? Neden başa dönüyor ruhum bedenimden habersiz? Kırılan zincirler telafi edilebiliyorsa diye başlıyor cümlelerim, kayıplarımın eksiğini arıyor gözlerim. Dolandığım her yerde görünüyorlar. Uzakta kalıyorum, düşünemeyecekleri kadar ilerde ve yarım… Anlamak istiyorsun fakat sen, beni tanımıyorsun… Bakış