Bugün avucuma bir kaç taş, yarın dibine yankısı gelen bir kaç damla düştü... Gördüm, benden sandın, "ben" bildin hepsini... Oysa ben oradan geride arkandayım, arkamdayım, karanlığımdayım. Tıpkı o gün satırlarımda kaldığı gibi, "Ben bugünde değilim, şuanda değilim yarındayım, dündeyim, düşlerdeyim... Fakat kendimde de değilim daha çok sende, senden içerdeyim...". Kopardım takvimimin yapraklarından adımlarımı ve böylece görünmez bıraktım hepsini, olduğunu sandığında yabancı kal

Ölümünde yakılan ağıtlar, yaşarken okunan şiirler, yüreğimde çalıp duruyor yaşarken dilinden dökülen mısralarının renkleri… Takırtılarını duyuyorum, dört harfin ağırlığında kalan insanların yüzlerinde… Her adımda sessizleşiyor dünya, saygıdan mı yoksa ben mi gidiyorum onunla beraber?.. Gözlerim bebeklerinden ayrılıyor, her seferinde bir yağmur gibi, bir toprak gibi düşüyorsun, düşüyoruz dünyadan… “ ateş gibi “ diyorlar senin için mi, duyamadığım çığlığımın alevinden mi? Elle

“İşte yazıyorum benzer benzetmelerin gölgesinde, güveninde… Bu nasıl bir avuntu? Bu nasıl bir ışık? Kayıp gidiyorlar gözlerimin önünden… Haklı çıkıyorum. Bir avuç gölün ortasında uzanıyorum. Tanır mısın, Görür müsün yeniden? Kavuşamadan kaybettiğim tüm her şey, bana gelir mi? Diliyorum… “ Çaresizce, hiç sahip olmamış gibi koşuyorum. Hissettiklerim tüm vücudumu tırmanırken ıslatıyor üstlerini gözlerim. Yetişmek istiyorum. Takılan boncuklarım dökülüyorlar birer müzik kutusuymuş