Her adımımda görüntüler gidip geliyor. Aydınlık bir koridor ile o tanıdık sokak arasında başım mı dönüyor? yoksa gerçekliği mi karıştırıyorum? Bilemiyorum burada her yer birbirine benziyor tıpkı o eski tablo gibi... İnsanlar beni karıştırıyor seninle, oysa ben oturuyorum sadece salıncağımda... Önümde birkaç damla kim bunlarla tanışabilir ki? "Yarın bilemeyeceğim, yeniden benimle misin?" Hatırladığım şeyleri tekrarlıyoruz seninle, bir benzerinle... Açıkçası pek hoşlanmıyorum.

Bugün avucuma bir kaç taş, yarın dibine yankısı gelen bir kaç damla düştü... Gördüm, benden sandın, "ben" bildin hepsini... Oysa ben oradan geride arkandayım, arkamdayım, karanlığımdayım. Tıpkı o gün satırlarımda kaldığı gibi, "Ben bugünde değilim, şuanda değilim yarındayım, dündeyim, düşlerdeyim... Fakat kendimde de değilim daha çok sende, senden içerdeyim...". Kopardım takvimimin yapraklarından adımlarımı ve böylece görünmez bıraktım hepsini, olduğunu sandığında yabancı kal

Ölümünde yakılan ağıtlar, yaşarken okunan şiirler, yüreğimde çalıp duruyor yaşarken dilinden dökülen mısralarının renkleri… Takırtılarını duyuyorum, dört harfin ağırlığında kalan insanların yüzlerinde… Her adımda sessizleşiyor dünya, saygıdan mı yoksa ben mi gidiyorum onunla beraber?.. Gözlerim bebeklerinden ayrılıyor, her seferinde bir yağmur gibi, bir toprak gibi düşüyorsun, düşüyoruz dünyadan… “ ateş gibi “ diyorlar senin için mi, duyamadığım çığlığımın alevinden mi? Elle