Ölümünde yakılan ağıtlar, yaşarken okunan şiirler, yüreğimde çalıp duruyor yaşarken dilinden dökülen mısralarının renkleri… Takırtılarını duyuyorum, dört harfin ağırlığında kalan insanların yüzlerinde… Her adımda sessizleşiyor dünya, saygıdan mı yoksa ben mi gidiyorum onunla beraber?..  Gözlerim bebeklerinden ayrılıyor, her seferinde bir yağmur gibi, bir toprak gibi düşüyorsun, düşüyoruz dünyadan… “ ateş gibi “ diyorlar senin için mi, duyamadığım çığlığımın alevinden mi? Elle

“İşte yazıyorum benzer benzetmelerin gölgesinde, güveninde… Bu nasıl bir avuntu? Bu nasıl bir ışık? Kayıp gidiyorlar gözlerimin önünden… Haklı çıkıyorum. Bir avuç gölün ortasında uzanıyorum. Tanır mısın, Görür müsün yeniden? Kavuşamadan kaybettiğim tüm her şey, bana gelir mi? Diliyorum… “ Çaresizce, hiç sahip olmamış gibi koşuyorum. Hissettiklerim tüm vücudumu tırmanırken ıslatıyor üstlerini gözlerim. Yetişmek istiyorum. Takılan boncuklarım dökülüyorlar birer müzik kutusuymuş

"Bütün dünyayı önünüze sermek isterdim ama ne yazık ki sadece kendiminkini verebileceğim" Sözler kelimelerinden dökülüyor yeni bir dil gibi bana kendini öğretiyor. Çevremdeler, heryerdeler buğultulu renkler, ışıklı sesler... Gözlerinden, bakışlarına yaşayan duygular ruhuma işliyor... Tüm yetilerim adeta uğruna can atıyor, nefes veriyorsun, bahşediyorsun... Ödülmüşçesine titretiyorsun tüm bedenimi ve zihnimi. Yaptıklarını taşıyorsun çehrende, bir rüya gibi... Her adımımda, kay