Yanında, uzakta ve dününde kalmış bir acı...

Sonra tanıdık bir sızı duydum derinden, yeniden… Oysa ne ben aynı yerdeyim ne de saatler… Adım attığım dünya döküleli çok oldu…

Peki, şimdi neden tekrar sıkışıyorum o süslü kafese? Neden başa dönüyor ruhum bedenimden habersiz?

Kırılan zincirler telafi edilebiliyorsa diye başlıyor cümlelerim, kayıplarımın eksiğini arıyor gözlerim. Dolandığım her yerde görünüyorlar. Uzakta kalıyorum, düşünemeyecekleri kadar ilerde ve yarım… Anlamak istiyorsun fakat sen, beni tanımıyorsun… Bakışlarının vücudumda gezindiğini hissediyorum. Düşüncelerin bedenime sorular soruyor. Ne yazık artık farklı dillere sahipler…

Kimden bahsettiğimi bilemeyecek kadar yabancı, bir o kadar yakınsın nefesimi kesiyor ve onu istiyorsun… Döküntüler arasından çıktığım bu hayatın en değerli ve korkunç parçasısın…

Sana yalvardım, bunun bir parçası olmamanı istedim… Lakin kendi tahtını kurarken çok ümitliydin, birkaç film şeridinin parçasında renk bulacağına… Elimde duran makaslardan utanmamı sağladın, beni gülüşümün keskin olduğuna inandırdın… Şimdi bir fanusun içindeyiz, dönüyoruz. Çıkamıyorum buradan atlayamıyor, kıramıyorum. İçimde büyüyen karanlığım seni yutuyor kalbimin derininde ve sen, bunu hissediyorsun kesiştiğinde, kesiştiğimizde… Keşke farklı olsaydı, bunu ister miydin? Farklı olsa kendimden sever miydim?

Unutuyorum, geçmişe bırakıyorum tıpkı hiç yaşanmamış gibi… Senin için her şeyi verebilirdim, fakat şimdi tekliyorum, şüpheleniyorum, yetmeyeceğinden, bilemeyeceğimden korkuyorum… Küçük alışkanlıklarım beni anlatıyor sana, lakin biliyorum geç kaldık. Artık bana yetişmek için koşman lazım senin asaletinden vermeyeceğin bir ödünle… Beklemiyorum hiçbirini senden, bir zamanlar seni beklediğim gibi… Adını farklı koyabilirsin, insanlar değişik şekillerde adlandırabilirler. Anlaşılabilir olmadığı şekilde ve artık “sen” de anlamayabilirsin. Gerçi şüpheliyim bir zamanlar gözlerinle gezinirken, anlıyor muydun? Yoksa ben, kendimi mi kandırıyordum? Tıpkı şimdi hikayelerimde gezindiğim gibi, açılmış yaraları süslediğim gibi…

Neyse ki, şüphesiz artık bir önemi yok. Kalabalıkta seni seçsem de, oracıkta beni görsen de… Asla o çerçeveye sığmayacağız… Kızdığını görüyorum, alevleri tanıyorum. Artık bilmediğim hatıralardan ve diliyorum bu sefer değişmesini değil, araya gireni… Kaybediyoruz değil, hepsini kaybettik…

Değişen hayatımda… Değişmiş hayatımda, sana bir yer bırakacağım, bırakmalıyım. Fakat istediğin şekilde değil. İstediğim şekilde değil… Neyi tercih ederdim bilmiyorum. Umarım başka bir bedende karşılaşmayız. Sildiğim her şeyi bana hatırlatan suratlardan kaçacağım. Güleceğim ve nefes alacağım. Yazacağım ve okuyacağım. Kendim, benim, bizim ve o’nun hakkında… Çünkü çok uzun zaman önce bunu hatırlamayı bırakmayı seçtim. Bilmeden de olsa, bilinmeden de olsa… Köşemde hep aynı kalacağım. Bir duvara elimi yaslayacağım, kendi duvarıma… Kimse bilmeyecek, “ben” bileceğim. Sırasını ben koyacağım kuralların, okunanların, gücü kendimden cüreti aşkımdan bir dünya kuracağım. Tekrardan söz vereceğim, tek bir Gecemin her günümde yaşayan Ay’ına…