Dönüyorum, başladığım gibi, başladığım için...

Hakkımda tuhaf varsayımlar dolanıyorlar, tıpkı birer sarmaşık gibi bulanıyorlar. Bedenimde hissetttiğim her biri, fark etmeden döktüğüm duvarlara dönüşüyorlar. Ellerimden akan karanlığım kırmızıya dönerken fısıldıyorlar ne kadar iyi olduğunu,

Bunu tekrar düşünmek istiyorum…

İyi olmak için kaybolduğum ışığınızda küçük köşemi arıyorum.

Karanlığımı hissetmek için hepsini feda ederdim, neresinde iyiyiz?

Derinimde, nefesimde, nefsimde acımı hissetmek istiyorum, tıpkı mutluluğum gibi...

Bileklerimi görmek istiyorum oldukları gibi, gücümü olduğu kadar fazlası değil...

Kalemimden akan bir mürekkep gibi yaşamak istiyorum, tükenerek, karartarak. Özlediğim evime dönmek istiyorum.

Ve bir gün yeniden aynamın karşısında olmak istiyorum.

Gözlerimde tanıdık bir hisle ağlamak istiyorum, güçsüzleşmek tanıdık duvarlara tutunmak yeniden kalkmak, düşmek istiyorum, bu monoton ışıktan sıkıldım kendi renklerimi geri istiyorum.

Kaktüslerimin dikenlerini yeniden dikiyorum, tövbelerimden tövbe diliyorum, hala kendimi tanıyorum. Her anımda, yaşımda, gözyaşımda kendime söz veriyorum.

Kaybolduğum yerden karanlığımı kanatacağım, bu ışıkta köşemi görene kadar durmayacağım.

El izlerimden merdivenler yapacağım ay’ıma ulaşmak için...

Bu bulamaçtan sıkıldım, karmaşamın rüzgarına saçlarımı salacağım.

Her düğümde bir parçamı kurtaracağım...

Fotoğrafınızdan kareleri çalacağım hepsinin siyahına akacağım. Çünkü her zaman eve dönersin.

Yuvamı alacağım, kalemi kurana kadar toplayacağım. Döküldüğüm yerden kırılacağım ve defalarca toplanmayacağım. Yapışkanlarınız yok olana kadar aşınacağım. Biliyorum yeniden karışacağım... Zira içimden hala tanıdık...

O benzer his, nostalji, tanışık olduğum her bir an... Hepsini bugünüme taşıyacağım, göz önünde yaramdan vücudumum parçalarına karar sevdiğim acılarımı saracağım tıpkı sakladığım gibi bakacağım. Gözlerimde tanıyacaksın beni, olmam gereken beni...

Duyduğumda iyileştiğim sesi kalabalığınıza yamayacağım, bir daha düşmemek için bir daha düşmemeye kanmamak için.

Ve tekrardan kavuşacağım görünmeyen aynamın karanlığına, sırrına...

Çünkü biliyorum, günlüğümün her bir sayfası bekliyor, bir parkta sallanıyor, o şarkı kalbimin içinde çalıyor ve biri o piyanoyu duyuyor her bir sözünü, noktasını, notasını hissediyor...

Göğsümde atan her ritim biliyor, bedenimi, ruhumu titreterek bana fısıldıyor, nereye ait olduğumu... Parlamıyor, sadece duruyor tüm karanlığıyla bana siyahımı bulaştırıyor… Özlüyorum, kavuşuyorum. Hiç bilmediğim bir yerden evime giriyorum. Biliyorum, duvarda ki çerçeve, benim…

Eğer bir gün görürsem geleceğimi, orada olabilmek istiyorum. Küçüğümün ellerinden öper gibi, imzama karıştırmak istiyorum. Tekrar duymak istiyorum, ismimi, kendimi… Yaşamak istiyorum, bahaneyle benden alınanlar gibi nefes almak istiyorum…

Anlamayacağınız her noktamdan bir parçama bürünmek istiyorum. Hatırladıklarımdan, kendimden bir dünya yapmak istiyorum. Yeniden, tekrardan hep öyleymiş gibi hissetmek istiyorum. Gürültülü bir sessizlikte ördüğüm her şeye bakıp gülmek istiyorum. Kaybetmediğim için, karşıyı bilerek uçurumuma karıştırdığım için. Hayatı kendi ormanıma armağan ettiğim her bir parça için. Noktalarımda bilinmeyen tarafımla konuştuğum için gurur duyuyorum. Ve hepsine izin veriyorum bu sarmaşıkların. O çerçeveyi kasten küçültüyorum. Böylece elleriyle temizlemediğinde, ruhum almak istemediğinde orada olamayacak her şeye meydan okuyorum. Kendime geçmişimi, geleceğimi küçük ellerde vaat ediyorum. Her bir taşına çıkıntı bıraktığım girişler koyuyorum. Sadece istediklerim için…