top of page

Kelebek

11 Tem 2021
1 dakikada okunur

Ne acı ben gülmeyi severdim çocukken... Şimdi ise bir odanın en karanlık köşesinde hıçkırıklarımla boğuşuyorum. Bazen camdaki küçük çocuklara özeniyorum. Büyümenin etkisi mi bu yoksa yaşamadan ölmüş çocukluğumun mu? Bilemiyorum ama yine de ne olursa olsun istiyorum çocuk olmayı... Dünyaya masum ve neşe dolu gözlerle bakmayı özlüyorum belki de. Şimdilerde bir deyim var "Pollyanna mısın sen?" azıcık gülümseyen, mutlu olmayı seven herkese diyorlar bunu... Bir zamanlar hepimiz derdi tasası olmayan "Pollyanna" lar değilmiydik zaten? Yoksa büyüdükçe bir şeyleri daha fazla düşündüğümüzden kaybetmeye mahkum mu kalıyoruz? Günden güne kendimizden ve hayattan nefret ediyoruz, mutlu olmak ise sadece bir istekten ibaret. Kendi tabirimizle "Pollyanna"yken ise bunlardan şikayet eden veya mutlu olmakla sorunu olan kimseyi görmedim. Zamanla bununla beraber kendi yaşamımızı da etkiliyor galiba üzülmenin tek yolu bir konuya üzülmek değilde üzücü bir yola istek duymak gibi geliyor artık." "Küçükken kelebekler çabuk ölür diye üzülürdüm Şimdi ise içimde onlara karşı bir içtenlik ve o olma hissiyatı var" bunu o kadar sık duyuyorum ki sanki artık beynimde bir yeri var ve onlara ne zaman mutlu olduklarını sorduğumda aldığım tek cevap "küçükken" oluyor. Oysaki küçükken her şeyi daha çok önemserdik tek bir şey dışında insanlar... Sanırım bizi günden güne bu kadar yoranda ne büyümek ne de düşünmek bizi en çok insanlar yıpratıyor...

 
 
 

Son Yazılar

Hepsini Gör
Dönüyorum, başladığım gibi, başladığım için...

Hakkımda tuhaf varsayımlar dolanıyorlar, tıpkı birer sarmaşık gibi bulanıyorlar. Bedenimde hissetttiğim her biri, fark etmeden döktüğüm duvarlara dönüşüyorlar. Ellerimden akan karanlığım kırmızıya dön

 
 
 
Tercihimden Bir Patika"

Kafamı yasladığım yerlere gidiyorum şimdi, kafamı yasladığım yerlerden gidiyorum. Her yer omuz olabilir mi inan ki hiç bilmiyorum. Geçmiş bir kaç sayfa bu kadar tik taktan sıyrılıp yeni bir yerde yeni

 
 
 
Yanında, uzakta ve dününde kalmış bir acı...

Sonra tanıdık bir sızı duydum derinden, yeniden… Oysa ne ben aynı yerdeyim ne de saatler… Adım attığım dünya döküleli çok oldu… Peki, şimdi neden tekrar sıkışıyorum o süslü kafese? Neden başa dönüyor

 
 
 

6 Yorum


aslieldemir78
aslieldemir78
11 Tem 2021

Çok güzel olmuş ellerine sağlık 🤍🌞

Beğen
Ece İrem Kerim
Ece İrem Kerim
11 Tem 2021
Şu kişiye cevap veriliyor:

Teşekkür ederimmm

Beğen

aslieldemir78
aslieldemir78
11 Tem 2021

Çocukluğumuzu bile yaşayamadığımız Dünya'da mutlu olmayı istedik.Oysa ki daha çocuk olmayı bile yapamadık,yaptırtmadılar. :(

Beğen
Ece İrem Kerim
Ece İrem Kerim
11 Tem 2021
Şu kişiye cevap veriliyor:

Haklısın :')

Beğen
bottom of page