top of page

İçimden "siz"...

4 Oca
1 dakikada okunur

Ellerim kanlar içinde bakıyorum...

Kırmızılarıma, benden çıkan aydınlığıma... Gerçekte ki ayna'm, benim bir tanecik çocuğum. Titriyerek uzaklaşıyor...

İçimde yaşayan bu ince çığlık, etrafımı boğarken, boğazlarından dünyaya çıkıyor... Orada değilim, sadece izliyorum... Siyahlarım karışıyor binbir renk arasına, ölüyorum...

Tıpkı anılarımı terk edercesine uzaklaşıyorum. Damlalar eşlik ederken adımlarıma, nefesimi veriyorum...

İşte orada duruyorsun, tam karşımda ama, bu sefer ben seni tanıyamıyorum...

Gözlerinden bildiğim bir his ruhuma geçerken, kalbim atmıyor, atamıyor...

Geçmiş bir zamanda, seni gördüğümde tüm benliğimi saran atışlar terk ediyorlar bedenimi... Ruhumda kalan son sızı dahi tanımıyor seni...

Lakin yeniden susuyor, tüm dünya sessizleşiyor...

Sanki ilk defa karşılaşmışız gibi fakat mesafimizden korkmuyorum. Her adımımda titriyorsun, ve ben geçip gidiyorum...

Geride kalan adımlarım birer anı gibi kalıyorlar zeminde ve resmini çiziyorlar zihnimin. Renklerin karıştığı içimin...

Sesleri hala duyuyorum saçlarımın arasından... Kim tahmin edebilir ki bunu... Zavallı bedenimin içinde yatan tilkilerimi, çıkabileceklerini...

Ama artık biliyorsun, masum değilim... Asla olamayacağım, hepinizden vazgeçişimin bininci yılı iken...

Çünkü insanlar bilir geçmişleri, gelecekleri... Tıpkı içimden kopan o parça gibi...

Bir daha asla bilemeyeceğim, sizi sizinle sevebilmeyi... Benden, beni aldı... Bana diğer tarafımı verdi, masumluğumun kayboluşunda...

Onunla yeniden oynamak istiyorum. Fakat artık mümkün değil... "O"nu benden aldı... Kaybediyorum, ellerimden kayıp gidiyor... İlk defa sizin aydınlığınıza karışıyorum... Gülümsüyorum... Biliyorum,Aranızda gezeceğim. Ben olmayarak lakin, içinizde...

 
 
 

Son Yazılar

Hepsini Gör
Dönüyorum, başladığım gibi, başladığım için...

Hakkımda tuhaf varsayımlar dolanıyorlar, tıpkı birer sarmaşık gibi bulanıyorlar. Bedenimde hissetttiğim her biri, fark etmeden döktüğüm duvarlara dönüşüyorlar. Ellerimden akan karanlığım kırmızıya dön

 
 
 
Tercihimden Bir Patika"

Kafamı yasladığım yerlere gidiyorum şimdi, kafamı yasladığım yerlerden gidiyorum. Her yer omuz olabilir mi inan ki hiç bilmiyorum. Geçmiş bir kaç sayfa bu kadar tik taktan sıyrılıp yeni bir yerde yeni

 
 
 
Yanında, uzakta ve dününde kalmış bir acı...

Sonra tanıdık bir sızı duydum derinden, yeniden… Oysa ne ben aynı yerdeyim ne de saatler… Adım attığım dünya döküleli çok oldu… Peki, şimdi neden tekrar sıkışıyorum o süslü kafese? Neden başa dönüyor

 
 
 

Yorumlar


bottom of page