İçimden "siz"...

Ellerim kanlar içinde bakıyorum...

Kırmızılarıma, benden çıkan aydınlığıma... Gerçekte ki ayna'm, benim bir tanecik çocuğum. Titriyerek uzaklaşıyor...

İçimde yaşayan bu ince çığlık, etrafımı boğarken, boğazlarından dünyaya çıkıyor... Orada değilim, sadece izliyorum... Siyahlarım karışıyor binbir renk arasına, ölüyorum...

Tıpkı anılarımı terk edercesine uzaklaşıyorum. Damlalar eşlik ederken adımlarıma, nefesimi veriyorum...

İşte orada duruyorsun, tam karşımda ama, bu sefer ben seni tanıyamıyorum...

Gözlerinden bildiğim bir his ruhuma geçerken, kalbim atmıyor, atamıyor...

Geçmiş bir zamanda, seni gördüğümde tüm benliğimi saran atışlar terk ediyorlar bedenimi... Ruhumda kalan son sızı dahi tanımıyor seni...

Lakin yeniden susuyor, tüm dünya sessizleşiyor...

Sanki ilk defa karşılaşmışız gibi fakat mesafimizden korkmuyorum. Her adımımda titriyorsun, ve ben geçip gidiyorum...

Geride kalan adımlarım birer anı gibi kalıyorlar zeminde ve resmini çiziyorlar zihnimin. Renklerin karıştığı içimin...

Sesleri hala duyuyorum saçlarımın arasından... Kim tahmin edebilir ki bunu... Zavallı bedenimin içinde yatan tilkilerimi, çıkabileceklerini...

Ama artık biliyorsun, masum değilim... Asla olamayacağım, hepinizden vazgeçişimin bininci yılı iken...

Çünkü insanlar bilir geçmişleri, gelecekleri... Tıpkı içimden kopan o parça gibi...

Bir daha asla bilemeyeceğim, sizi sizinle sevebilmeyi... Benden, beni aldı... Bana diğer tarafımı verdi, masumluğumun kayboluşunda...

Onunla yeniden oynamak istiyorum. Fakat artık mümkün değil... "O"nu benden aldı... Kaybediyorum, ellerimden kayıp gidiyor... İlk defa sizin aydınlığınıza karışıyorum... Gülümsüyorum... Biliyorum,Aranızda gezeceğim. Ben olmayarak lakin, içinizde...