top of page
Kaybolmak...

Kaybolmak...

3 May 2021
1 dakikada okunur

Öyle anlar geliyor ki yazacak hiçbir şey kalkmamış gibi hissediyorum… Biraz yokluk içerisindeyim galiba… Neyin yokluğu bu? Kendim bile bilmiyorum. Sanki ne üzülüyorum ne de mutlu olabiliyorum. Boşluktayım, bu kadar dolu bir çöplükte nasıl boşlukta olur ki bir insan? Kocaman bir labirent de kaybolmuş gibiyim… Bu sefer gecem bile yardım edemiyor bana. Ruhsuz insanlar zaten anlamıyor, onlar hep böyleler… Çiçeklere, çocuklara, insanlara hatta yıldızlara bile kızgınım biraz, hak etmediğimi düşünüyorum galiba? Gerçekten hak etmedim mi bilmiyorum ama biraz olsun umudu kim hak etmez ki? Yoksa ben hak ettim de aşırıya kaçmaktan mı yoruldum? Sanırım bunun cevabını asla alamayacağım…

 
 
 

Son Yazılar

Hepsini Gör
Dönüyorum, başladığım gibi, başladığım için...

Hakkımda tuhaf varsayımlar dolanıyorlar, tıpkı birer sarmaşık gibi bulanıyorlar. Bedenimde hissetttiğim her biri, fark etmeden döktüğüm duvarlara dönüşüyorlar. Ellerimden akan karanlığım kırmızıya dön

 
 
 
Tercihimden Bir Patika"

Kafamı yasladığım yerlere gidiyorum şimdi, kafamı yasladığım yerlerden gidiyorum. Her yer omuz olabilir mi inan ki hiç bilmiyorum. Geçmiş bir kaç sayfa bu kadar tik taktan sıyrılıp yeni bir yerde yeni

 
 
 
Yanında, uzakta ve dününde kalmış bir acı...

Sonra tanıdık bir sızı duydum derinden, yeniden… Oysa ne ben aynı yerdeyim ne de saatler… Adım attığım dünya döküleli çok oldu… Peki, şimdi neden tekrar sıkışıyorum o süslü kafese? Neden başa dönüyor

 
 
 

Yorumlar


bottom of page