top of page

Kaybolmak...

Öyle anlar geliyor ki yazacak hiçbir şey kalkmamış gibi hissediyorum… Biraz yokluk içerisindeyim galiba… Neyin yokluğu bu? Kendim bile bilmiyorum. Sanki ne üzülüyorum ne de mutlu olabiliyorum. Boşluktayım, bu kadar dolu bir çöplükte nasıl boşlukta olur ki bir insan? Kocaman bir labirent de kaybolmuş gibiyim… Bu sefer gecem bile yardım edemiyor bana. Ruhsuz insanlar zaten anlamıyor, onlar hep böyleler… Çiçeklere, çocuklara, insanlara hatta yıldızlara bile kızgınım biraz, hak etmediğimi düşünüyorum galiba? Gerçekten hak etmedim mi bilmiyorum ama biraz olsun umudu kim hak etmez ki? Yoksa ben hak ettim de aşırıya kaçmaktan mı yoruldum? Sanırım bunun cevabını asla alamayacağım…

15 görüntüleme0 yorum

Son Yazılar

Hepsini Gör

Yanlış yerden anlayamadık, hayır belki de anlaşılamadık …

İnsan yarası olan yerden anlar insanı… Tanıdık hislerdir yakınlaştırdığı kadar yabancılaştıran… Asla tanıyamaz istediği kadar asla anlaşılamaz bildiği kadar… Derin uçurumlardan ay’a uzanır hayalleri f

"biz" adında bir mirasmış aşk...

Ay'ın geceyi fısıldadığı bir akşam kavuşalım. Yılların kumaşını pabuçlarımızla eskitelim. Bir nefise bin esip, özlemin içinden bir mısra aşk yazalım. Sen yıllardır sahip olduğun gözlere bakarken ben

Comments


Yazı: Blog2 Post
bottom of page