Kaybolmak...

Öyle anlar geliyor ki yazacak hiçbir şey kalkmamış gibi hissediyorum… Biraz yokluk içerisindeyim galiba… Neyin yokluğu bu? Kendim bile bilmiyorum. Sanki ne üzülüyorum ne de mutlu olabiliyorum. Boşluktayım, bu kadar dolu bir çöplükte nasıl boşlukta olur ki bir insan? Kocaman bir labirent de kaybolmuş gibiyim… Bu sefer gecem bile yardım edemiyor bana. Ruhsuz insanlar zaten anlamıyor, onlar hep böyleler… Çiçeklere, çocuklara, insanlara hatta yıldızlara bile kızgınım biraz, hak etmediğimi düşünüyorum galiba? Gerçekten hak etmedim mi bilmiyorum ama biraz olsun umudu kim hak etmez ki? Yoksa ben hak ettim de aşırıya kaçmaktan mı yoruldum? Sanırım bunun cevabını asla alamayacağım…