İsmi yabancı olan sana…

İçimden kopanlar her seferinde bir şeyler götürüyor  fakat sanırım sen daha fazlasını aldın. Öyle bir boşluk bıraktın ki nereye ait olduğunu, nasıl dolduğunu bilmediğim… Öyle bir parçayı aldın ki her şeyimi tamamlayan ,eksilten… Oysaki biliyorum yine sendin o parçayı getiren ve biliyorum ki yine sendin isteyerek gözlerimle tanışan… Şimdi her yerde seni arıyorum , ne yazık ki hiçbir yerde yoksun böylece tanıdığım bu rüzgarlar hüzünlü bir acıyla veda ediyorlar mutluluğuma…

İnandığım bütün gözler gitti gidişinle , fırtınada uçuşan yapraklar gibi ruhum yalnız kaldı  tıpkı çölün içinde hasretle yanıp , umutla yaşayan kaktüsler gibi…

Şimdi bu başı boş acımla yalnızlığımda geziyorum. Neredesin ? Nerede eksiksin ? Bilmiyorum , bilemiyorum… Çok şey yaşandı varlığında ,yokluğunda her kaybediş ve her kazanışta yanımdamıydın gerçekten? Nefesini tuttun mu benimle ? Bilmiyorum ama hala istiyor muyum ? Sanırım evet…

Bazı iletişimler sessiz olurmuş nefesler konuşur ruhlar huzur bulurmuş öyle ise kalbini, nefesini benden  aldığında kesildi mi iletişimimiz? Bir nesil bir başkasından tanırken seni yabancı mı kaldı kalbinin derin tınıları bana ? Oysa belkide bu evrenin en tanıdık ruhları, mısralarıydık bir sokaktan iki yabancı olarak geçerken… ben tanırdım yaranı, hatıranı , içinde saklı kalan binbir rengini, yürüdüğün sokağın gidişinle bana acıyan bakışlarını hatta sende tozlanıp, acımış geçmişin her karesini ,parçasını ,içinde var oluşumu… Sende  içten içe bilirsin aslında sevdiğim çiçeği, şehiri, insanı , eskimeyen alışkanlıklarımı, karmaşamı…