Büyüdüm...

Sözlerimden o kadarda emin değilim artık… Çünkü boş bir kalp için hiçbir şey fark etmediğini anladım. Geçen şu zamanda büyüdüm sanırım. Kaçmayı öğrendim, ben bunu öğrenerek büyümüş oldum aslında. İnsanların kalpsizliğinden kaçıyorum artık. Seslerine kulaklarımı tıkıyorum. Yaşamayı öğrendiğim bu çöplükte yaşama değer şeyleri ararken kaçıyorum. Ne de büyük çözüm kaçmak… Boş bir çöplükten nasıl kaçar ki bir insan? Sahiden zararlı mıdır ruhsuzluk? Bunlardan kaçamıyorum. Asıl kaçmam gereken ağzına kadar dolu olan zihnim mi yoksa? Hayallerim de kalmayı dilerdim. Mutluluktan ibaret toz pembe bir dünya… İnsanlar ölünce ne olacağını soruyor, belki de son zamanlar da ruhlarının son parçacıkları sadece bunu sormaya yetiyor. Sahiden ne olacak ölünce? Hayallerime kavuşacak mıyım?