Bir çukurun içinde...

Her düşüşüm de sarıldığım kitaplarımın etki etmediği bir yorgunluğun içerisindeyim artık...

Günlerce uyusam, uykusuzluktan bayılacak gibi...

Eğer her şey farklı olsaydı nasıl olurdu?

Bunun üstüne düşünmekten, aklımı yitirmek üzeriyim. Gerçekten değişmeli miyim? Bunları hak etmiyor muyum? İnsanlar bana mutlu olmamı ve gülümsemeni söylüyor ama ben bunun için çok yorgunum. Ağlasam veya uyusam bu geçer mi? Omzunda uyuya bileceğim kimse yok...

Herşeyin bir rüya olmasını diliyorum. Elimde umut yok... Her gün bir parçamı kaybediyorum ve geri dönmüyorlar... Eğer herşey farklı olsaydı gülebilirmiydim ? Bir yanım eksikmiş gibi hissediyorum. Çünkü sen yoksun... Yıldızlara verdiğim sözleri tutamıyorum. Bunun için çok güçsüzüm, her gün saatlerce ölüyüm... Ama kimse farkında değil... Sessiz çığlıklarımı duyamıyorlar...

Bana "hiç gitme..." derdin, peki ya sen neredesin? Yolumu kaybediyorum... Kendimi kaybediyorum... Ve sen yoksun, tutamayacağın sözlerini alıp gittin. Ben ise soğuk zeminin üzerinde tek başıma kaldım...

Batıyorum, senin hiç görmeyeceğim çukurları içinde sensizliğe terk ediliyorum. Kimse elimden tutamaz, ilaçlar işe yaramaz. Canım yanıyor ama bağıramıyorum... Insanlar beni duymuyor... Koca dünyada kayboluyorum... Ve silik hayallerin gözümün de canlanıyor. Ellerimi tutabilir misin? Beni kurtarabilir misin? Sen bilmeden her gün sana yalvarıyorum... İçimde bir şeyler parçalanıyor ama hissedemiyorum. Sanırım kayboluyorum, farkında olmadan...