top of page

Ay...

Yine başlıyorum yazmaya...Özlediğim çoğu şey aklımdan geçiyor, sevdiklerim ve gidişleri yankılanıyor şarkılarıyla...Güvensiz kaldığımı hissediyorum.Tekrar dönüyorum o sahildeki küçük kıza...Ama buradan ay gözükmüyor, yanımda sen yoksun...Beni dinleyen bir deniz yok...İçimdeki huzursuzluğa yokluk diyor bu yüzden insanlar...Oysaki ben belirsizlik derim bilirsin aralarda sıkışmaktan hoşlanmam, yaşamak isterim.Oysaki şimdi yaşadığımdan habersizim, nefes alışım içime neşe doldurmayı kesmiş ,papatyalar sırt çevirmiş, aklımda dönen şarkılar sanki kızmış bana...Oysaki ben suçunu bilmeden ağlayan bir kız çocuğundan farksızım.İşte o zaman göz yaşlarım fısıldıyor, olmayan deniz dalgalanıyor, rüzgar saçlarımı savuruyor kulağıma ninniden farksız notalar çalıyor.Ve ben tekrar büyüyor, ayağa kalkıyorum.Aklımda toparlayamadığım cümleler,anlamlandıramadığım şarkılar var.Zamana bırakıyorum hepsini kağıtlara döküyorum.Sakındığım kendimi anlatıyorum.İşte o zaman ay gökten gülümsüyor bana ve fısıldıyor yıldızlar"huzur dolu gecelerde saklıdır AY..."

21 görüntüleme2 yorum

Son Yazılar

Hepsini Gör

Gülüşlerimin neşesinde keder, kederinde neşe buldum bu gece…

Anlaşılmamışlığın gizemi olur mu hiç? Satırlar bunu mu saklar içinde? Bu yüzden mi çeker insanı en içine, derinine? Bıkmışsa, yorulmuşsa yazarak mı kabullenir insan? Yazılar sembollerle var olurken sı

Karanlık bir labirenttir aşk ne sönebilir ne de bitebilir…

İnsanlar asla anlamazlar ellerinde saklı olanın karanlık olduğunu, karanlık renkleri saklar, renkler ışıkları, tüm ışıklar sönerken bırakılır karanlığa... Tüm ışıklar var olabilmek için ihtiyaç duyar

Gözlerimdeki Yabancı…

Seni kafamdan kovaladım bu gece, anıları bir kenara sıkıştırdım. İçimde kalıp gittiğin her saniye kendimden verdim. Yine de sana yetişemedi ellerim  şimdi ise kafamdan da çıkıp gidiyorsun...Ne tarafa

Yazı: Blog2 Post
bottom of page