top of page

Ay...

Yine başlıyorum yazmaya...Özlediğim çoğu şey aklımdan geçiyor, sevdiklerim ve gidişleri yankılanıyor şarkılarıyla...Güvensiz kaldığımı hissediyorum.Tekrar dönüyorum o sahildeki küçük kıza...Ama buradan ay gözükmüyor, yanımda sen yoksun...Beni dinleyen bir deniz yok...İçimdeki huzursuzluğa yokluk diyor bu yüzden insanlar...Oysaki ben belirsizlik derim bilirsin aralarda sıkışmaktan hoşlanmam, yaşamak isterim.Oysaki şimdi yaşadığımdan habersizim, nefes alışım içime neşe doldurmayı kesmiş ,papatyalar sırt çevirmiş, aklımda dönen şarkılar sanki kızmış bana...Oysaki ben suçunu bilmeden ağlayan bir kız çocuğundan farksızım.İşte o zaman göz yaşlarım fısıldıyor, olmayan deniz dalgalanıyor, rüzgar saçlarımı savuruyor kulağıma ninniden farksız notalar çalıyor.Ve ben tekrar büyüyor, ayağa kalkıyorum.Aklımda toparlayamadığım cümleler,anlamlandıramadığım şarkılar var.Zamana bırakıyorum hepsini kağıtlara döküyorum.Sakındığım kendimi anlatıyorum.İşte o zaman ay gökten gülümsüyor bana ve fısıldıyor yıldızlar"huzur dolu gecelerde saklıdır AY..."

19 görüntüleme2 yorum

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör

Nefes almakla yaşamak aynı mı dersin? Hayattaki herşeyi gerçekten biz mi seçeriz?  Yoksa hayat mı bizi seçer? Yorgun adımlar mı, yavaş hayatlar mı tanır hayatı? Yokluğunda ağırlaşır yaşam, derinlerimd

"Artık seslensemde duymazsın beni Hatırlamazsın Sen bana sağır, kör, zorsun artık Göremezsin, duyamazsın İstemediğin gün kaybettin sen bizi Sevmezsen bulamazsın…” Bir kaç satır takvim bıraktın geleceğ

Yazı: Blog2 Post
bottom of page