4 nokta kadar uzun...

En çok yanlış anlaşılmak korkuturdu beni, oysa ne çok yanlış anlaşırım, anlaşılırım. Aramıza dağlar girer sonra bir sayfa bile düz yazamam.

Tanınmam bir kere tanışamam, kimse bakmaz içime okumaz bir sayfamı, üşenir bir mektubun yarım yamalak satırı olmaya. Kızarım sonra unuturum biraz anlamı kalmaz hiçbirinin çünkü insanlar kendisini unutanı hatırlamaz, hatırlayamaz. Oysa ne saf kalırdı küçüklük herkeste bir kavanoz yıldız dolar taşardı. Şimdi adını terapi koymuşlar bildiğin iyiliktir oysa hissettiğin.

3 yıl, 5 yıl sayar insan, akıp giderken zaman elinde kalan bir kaç çakıl biraz mürekkep mi saklar anıları kalbinin 4 kapısı dururken...

İnsan en çok kendinden korkup, kendini sever, sevmeli aslında, başka kimsesi yoktur çünkü gözlerinin...

Ayna gibi bakar etrafa

Ayna gibi sever

Ayna gibi küser

Ayna gibi çatırdar etrafından...

Ne meraktır ki bende ki kurcalarken çatlatmışım en derini, ortaya... Biraz lekelenmiş, kızarmış sonra, bir avuç saç kapatır mı orayı?

Bilsem uzatırdım 4. noktaya kadar hepsini, boyardım geceye çünkü bilirsin ben severim anıları...