top of page

Yeniden nasıl buradayım?

Bir süre dalgaların kenara vuruşunu izledim sonra, ne de öfkeliler böyle? Ya da onlar neşeli de yanlış düşünen ben miyim? Gözlerimde ki yaşlar mıydı onları böyle gösteren? Yoksa benim yorgun zihnim mi? Ne de boş böyle dünya, güneş ne kadar da kızgın sanki yakmak istiyor dünyayı, gezegenleri ve hatta evreni… Şarkılar nasılda acıklı böyle ve ben nasılda güzel tükenmişim öyle… Oysaki hep umut doluydu benim içim. Her zaman “umut dolu kapılarda, umut dolu çiçekler açar” derdim… Nerede benim çiçeklerim? Yalnız umutlarım yetmedi mi onları yeşertmeye? Oysaki çok insan tanıdım. Umutsuz sadece soldurmak için yeşerten. Ben bakardım onlara günden güne büyürlerdi kapımda, sonra hediye ederdim herkese bir dal. Belki de yeniden umut dolardı dünya… Çocuklar güler, oyunlar oynar,neşelenirlerdi... İnsanlar sevgiyle bakardı, dopdolu gözlere sahip olurlardı… Benim umutlarım da mı tükendi yoksa? Oysaki ben güçlüydüm, kararlıydım ayakta durmaya. Nasıl yeniden küçücük bir sahilde ağlamaya başladım ben? Bu sefer nasıl kurtulacağım?

21 görüntüleme3 yorum

Son Yazılar

Hepsini Gör

Gülüşlerimin neşesinde keder, kederinde neşe buldum bu gece…

Anlaşılmamışlığın gizemi olur mu hiç? Satırlar bunu mu saklar içinde? Bu yüzden mi çeker insanı en içine, derinine? Bıkmışsa, yorulmuşsa yazarak mı kabullenir insan? Yazılar sembollerle var olurken sı

Karanlık bir labirenttir aşk ne sönebilir ne de bitebilir…

İnsanlar asla anlamazlar ellerinde saklı olanın karanlık olduğunu, karanlık renkleri saklar, renkler ışıkları, tüm ışıklar sönerken bırakılır karanlığa... Tüm ışıklar var olabilmek için ihtiyaç duyar

Gözlerimdeki Yabancı…

Seni kafamdan kovaladım bu gece, anıları bir kenara sıkıştırdım. İçimde kalıp gittiğin her saniye kendimden verdim. Yine de sana yetişemedi ellerim  şimdi ise kafamdan da çıkıp gidiyorsun...Ne tarafa

Yazı: Blog2 Post
bottom of page