top of page

Yaşamayı öğrendim...

Değişimden korkmamak, kaçmamak lazımmış onu öğrendim. Elinin altındakine alışmalıymış insan. Yokluğa varlık katmalıymış. Bazen de özlemeliymiş maziyi. Ben yeni öğrendim bunları… Bir duygusuzluk bastı sonra üzerime. Güller kokusunu, papatyalar etkisini kaybetti… İnsanlar imgeleşmekten çıktı gözümde, yine de bir o kadar duygusuzlardı… hiç birinin gözlerine bakmak istemedim. Çünkü kaybetmişti o gözler ruhlarını… Günden güne kayıtsızlaştım onlara… Boş bakışları umursamamayı öğrendim. Kaybettikleri ruhları özlememeyi… Her manalı göze hayranlık besledim, ne yazık ki benim hayranlığım engel olamadı kaybolan ruhlarına… Şarkılara sığınmayı öğrendim, ardından günden güne onlarda kaybetti anlamlarını… Duygular sanki hiç var olmamışlar gibi silindiler dünyadan… Ve ben bu kaybolan ruhların çöplüğünde yaşamayı öğrendim zamanla…

3 görüntüleme0 yorum

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör

Nefes almakla yaşamak aynı mı dersin? Hayattaki herşeyi gerçekten biz mi seçeriz?  Yoksa hayat mı bizi seçer? Yorgun adımlar mı, yavaş hayatlar mı tanır hayatı? Yokluğunda ağırlaşır yaşam, derinlerimd

"Artık seslensemde duymazsın beni Hatırlamazsın Sen bana sağır, kör, zorsun artık Göremezsin, duyamazsın İstemediğin gün kaybettin sen bizi Sevmezsen bulamazsın…” Bir kaç satır takvim bıraktın geleceğ

Yazı: Blog2 Post
bottom of page