Denizlerimin karanlığında...

Soğuk ve ıssız sokaklarda saklıymış gerçekler,

Hep kaçtığımız ama karanlığına sığındığımız tek şeymiş belki de...

Bazen yanıltıp bazen korkutuyormuş bizi sesleri,duruşları, kendileri,

Bazende en güzel hisleri saklıyormuş o sessizliğin arkasında...

Fakat sanırım artık atlıyorum o sokağı, tıpkı annesinin peşindeyken sadece istediğini gören çocuklar gibi...

Sadece kendime çekiliyorum artık,kendi bildiğimde kalıyorum.

Denildiği gibiymiş meğer güzel şeylerde yoruyormuş insanı... Yeni, yeni fark ediyorum. Belki de büyüyorum yeniden. Sahiden bir insan ne zaman büyür? Ne zaman gözleri kalbiyle bir olur insanın? Sanırım asla bilemeyeceğim.

Ne yazık bana! Bu dünyada saklanacak yerlerden, denizlere geçeceğim. Ne keder sana! Beni denizlere sürüklüyen rüzgardan farksız gözlerin. Ama kızma bana doğruya gideceğim.

Kaçtığım herşeyle biraz daha barışacağım, bir denizin dalgalarına sığınacağım. Ben anlatacağım, onlar kıyılara taşıyacak sesimi, kalbimi, hislerimi... Kim bilir belki bir gün yeniden dönerim gün ışığına, umuda, gerçeklere ama o zamana kadar kendi karanlığımda denizlerimle dertleşeceğim. Eminim onlar beni insanlardan daha çok anlayıp, daha çok koruyacak. Ve eminim ben kendi karanlığımda kendimle kalarak iyileşeceğim.

9 görüntüleme1 yorum

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör

Özgün bir şarkının melodisinde saklı anlamlarda gezinir binlerce fotoğraf... Ruhum, beynimi sarmalar günün ışığında... Karanlığın hükmettiği ruhumda gezinir yıldızların...Özlem dediğin bu mu? Aşk dedi

Sana" unuttum, veda ettim "dedim fakat sessiz sedasız ve gerçek manada vedasız bir vedaydı bu, canımı en çok yakan yalanımdı... Gökyüzüne baktığımda, aşıklar gördüğümde aklıma eser ve hala andırırsın

Akrostişler insanları saklarmış, sadece onlar mı? Bütün dünyalar, rüyalar ve anılar seni saklar içinde... Yazılarımda evindeymiş gibi gezersin... Beni nerde bulacağını bilir, aklıma gelmek istediğinde