Dünya benimle beraber yoruldu...

Kalbim sıkışıyor… Günden güne yoruluyor ruhum, onu suçlayamam bir çöplükte neşe aramak kolay mı ki? Eşini bulmak bu kadar zor olmamalıydı oysa… Açıkçası kalbimdeki koca sokakları kimin gezeceğini merak ediyorum artık… Gecemde kimin parlayacağını… Aslında boş bir merak benim ki, boşlukta, kararsız bir merak… Ama öyle bir merak ki, artık ne içebiliyorum ne de yiyebiliyorum… Nefesim daralıyor, bazen ararken dinlenecek bir omuz arıyorum. Boş gözlü insanlar anlamıyor beni, anlayan dolulara ise gitmemeleri için yalvarıyorum adeta… Deniz bile biraz öfkeli artık. Dalgaları kayalara çarpıyorken yarı hüzünlü yarı kinli bir şarkı mırıldıyor… Sanki koskoca güneş bile kendine, dünyaya hatta ay’a bile biraz küsmüş… Yoksa oda mı yalnız kaldı? Diye sormadan edemiyorum… Kitaplar bile son zamanlarda biraz yorgun sanki… Dünya daha bir boş artık çiçeklerde kokularını, anlamlarını kaybetti biraz… İşin tuhaf ve üzücü kısmı dünya böyle değersiz boş bir hal alırken, ruhsuz insanların bir kağıt parçası için üzülmeleri… Ne yazık her şeylerini kaybetmişken tek ağladıkları şeyin bir kağıt parçası olması…

1 görüntüleme0 yorum

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör

Sana" unuttum, veda ettim "dedim fakat sessiz sedasız ve gerçek manada vedasız bir vedaydı bu, canımı en çok yakan yalanımdı... Gökyüzüne baktığımda, aşıklar gördüğümde aklıma eser ve hala andırırsın

Akrostişler insanları saklarmış, sadece onlar mı? Bütün dünyalar, rüyalar ve anılar seni saklar içinde... Yazılarımda evindeymiş gibi gezersin... Beni nerde bulacağını bilir, aklıma gelmek istediğinde

Sessiz ve ıssızca yere düşen damlaların hatırlattığı bir anı... Işıklar dolu bir geçmişin griliğiyle zihnimde canlanan renkli anılar... Kalabalığın ortasında yapayalnız bir adam...Gözleri ateşten, sa