top of page

Buruk çatlakların arasında…

İnsanlar nefes alabiliyorken benim içime oturan bu toklukta ne böyle? İnsan yaşama,nefese doyar mı hiç? Yoksa bıkkınlık mı bu ? Söylesene, ne aldın benden ? Ne verdin bana?

Her geçen gün özlüyorum, seviyorum seni , her geçen gün uzaklaşıyorum,nefret ediyorum yine senden…

Yaşadığım şehirden uzaklaşıyor yaşadığına yaklaşıyorum, yaklaştıkça kaçıyorum senden , senin getirdiklerinden…

Gözlerini hatırladığımda aklıma gelen labirentlerin masum değil artık, içlerine acılarda sığındı. Binbir renk mutluluğunu benden sakındığın anılar aklıma gelir , senden bir parça alır oldu.

Biz tozlandık belki eskidik ,yorulduk lakin bizden hiç pay almadı anılar zamanla berraklaştılar, canlandılar bir dünyaya binbir renk, duygu katar oldular.Kimi zaman sende kaldılar, çoğu zaman bende yaşadılar. Şimdi soruyorum kendime defalarca lakin hiç bu kadar arafta kalmamıştı ne beynim ne de kalbim… Bir cevap bulamayacak kadar yorgun düşmemişti gözlerim, gece hiç bu kadar benimsememiş, cevapsız kalmamıştı bana… Bu yüzden artık soruyorum sana kendisini bilemediğim, hissettiğim cevapsız soruları… Fakat endişelenme,biliyorum suskunluğunu, aramıza kurduğun derin ve yüksek duvarların soğukluğunu… Sadece diliyorum duvarın bende kalan tarafını görmeni,hissetmeni…

Bu tarafta yalnızlığın sensizlikle baş ettiği üzgün ve kırgın çatlaklarda yaşar özlemimin her bir yurdu .Umudun acımasız hayalleri sarar ve terk eder ruhumu, her seferinde bir adım kaybederim yaşamın gizli sularından. Bu derin ve sonsuz sevgi ihtiyaç duyar güvenli bir bakışına, dokunuşuna. Her olmayışında biriken gözyaşları, boğar içimde ki derin ve çocuk yanları… Sessiz çığlıkları yankılanır  griye boyanmış doğanın acısında, çaresizliğinde en aciz özleminde… Ve tekrar dönüp baktığında “İyiyim” lafının arkasında kalmış bir nebze mısra bunlar belki bir gün  romanlarından,şiirlerinden geçerse yolun  anlarsın  beni ,sensizliği , bu derin hüznün verdiği bitkin özlemişliği…

7 görüntüleme0 yorum

Son Yazılar

Hepsini Gör

Yanlış yerden anlayamadık, hayır belki de anlaşılamadık …

İnsan yarası olan yerden anlar insanı… Tanıdık hislerdir yakınlaştırdığı kadar yabancılaştıran… Asla tanıyamaz istediği kadar asla anlaşılamaz bildiği kadar… Derin uçurumlardan ay’a uzanır hayalleri f

"biz" adında bir mirasmış aşk...

Ay'ın geceyi fısıldadığı bir akşam kavuşalım. Yılların kumaşını pabuçlarımızla eskitelim. Bir nefise bin esip, özlemin içinden bir mısra aşk yazalım. Sen yıllardır sahip olduğun gözlere bakarken ben

Comentarios


Yazı: Blog2 Post
bottom of page