top of page

Büyüdüm...

Sözlerimden o kadarda emin değilim artık… Çünkü boş bir kalp için hiçbir şey fark etmediğini anladım. Geçen şu zamanda büyüdüm sanırım. Kaçmayı öğrendim, ben bunu öğrenerek büyümüş oldum aslında. İnsanların kalpsizliğinden kaçıyorum artık. Seslerine kulaklarımı tıkıyorum. Yaşamayı öğrendiğim bu çöplükte yaşama değer şeyleri ararken kaçıyorum. Ne de büyük çözüm kaçmak… Boş bir çöplükten nasıl kaçar ki bir insan? Sahiden zararlı mıdır ruhsuzluk? Bunlardan kaçamıyorum. Asıl kaçmam gereken ağzına kadar dolu olan zihnim mi yoksa? Hayallerim de kalmayı dilerdim. Mutluluktan ibaret toz pembe bir dünya… İnsanlar ölünce ne olacağını soruyor, belki de son zamanlar da ruhlarının son parçacıkları sadece bunu sormaya yetiyor. Sahiden ne olacak ölünce? Hayallerime kavuşacak mıyım?


10 görüntüleme0 yorum

Son Yazılar

Hepsini Gör

İçime oturanların akıntısına kapılıyor ruhum .Bir gece yarısı kapım çalıyor, rüzgar esiyor binbir masal olmasa da binbir anı geliyor aklıma ne ben büyüyorum ne de çocukluğum , ne güvenim eksiliyor ne

Satırlar yaranı sarmak yerine acıtmaya başlayınca anlıyorsun içinde sakladığının kalbinle atmaya başladığını , başlarda bu insana biraz yabancı biraz da tanıdık bir his gibi  geliyor  çoğu zaman  kaçm

İnsan ne kadar emin olurdu yaşadıklarından? Kaç defa yıkılır, kaç defa doğardı? Hak ettiklerimiz miydi hep bize verilen yoksa değer görüldüklerimiz mi? Tüm bu karmaşa ait olduğum yer gibi fakat derini

Yazı: Blog2 Post
bottom of page