Büyüdüm...

Sözlerimden o kadarda emin değilim artık… Çünkü boş bir kalp için hiçbir şey fark etmediğini anladım. Geçen şu zamanda büyüdüm sanırım. Kaçmayı öğrendim, ben bunu öğrenerek büyümüş oldum aslında. İnsanların kalpsizliğinden kaçıyorum artık. Seslerine kulaklarımı tıkıyorum. Yaşamayı öğrendiğim bu çöplükte yaşama değer şeyleri ararken kaçıyorum. Ne de büyük çözüm kaçmak… Boş bir çöplükten nasıl kaçar ki bir insan? Sahiden zararlı mıdır ruhsuzluk? Bunlardan kaçamıyorum. Asıl kaçmam gereken ağzına kadar dolu olan zihnim mi yoksa? Hayallerim de kalmayı dilerdim. Mutluluktan ibaret toz pembe bir dünya… İnsanlar ölünce ne olacağını soruyor, belki de son zamanlar da ruhlarının son parçacıkları sadece bunu sormaya yetiyor. Sahiden ne olacak ölünce? Hayallerime kavuşacak mıyım?


10 görüntüleme0 yorum

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör

Sana" unuttum, veda ettim "dedim fakat sessiz sedasız ve gerçek manada vedasız bir vedaydı bu, canımı en çok yakan yalanımdı... Gökyüzüne baktığımda, aşıklar gördüğümde aklıma eser ve hala andırırsın

Akrostişler insanları saklarmış, sadece onlar mı? Bütün dünyalar, rüyalar ve anılar seni saklar içinde... Yazılarımda evindeymiş gibi gezersin... Beni nerde bulacağını bilir, aklıma gelmek istediğinde

Sessiz ve ıssızca yere düşen damlaların hatırlattığı bir anı... Işıklar dolu bir geçmişin griliğiyle zihnimde canlanan renkli anılar... Kalabalığın ortasında yapayalnız bir adam...Gözleri ateşten, sa